اسم همه اطرافيان رو به خوبي ادا مي كنم...سپيده، نوشين، سينا، پدرام، شهرزاد، زهره، آيه، دايي يا حابد ( حامد) ، مامان سيمين ، بابا اريد ( بابا فريد) يا بابا جونه ، پرين جون ( پروين جون)، پدر يا پدري يا هومن ، مامان يا عذا ( عذرا) يا مامانش ، مدي ( مهدي ) يا بابادي...
مي تونم با كمي كمك از طرف مامان از يك تا 10 بشمرم : يه ، دو ، سه ، شار ،پن ، شيش ، هفف، هشت ، نه ، ده .
استفاده درست از فعلها رو دارم ياد مي گيرم : ني ني ها بياين. ماماني بخوري . بخواب و بخوابيم . نيست و نداريم، تموم شد ، ماموش ( خاموش ) شد...
وقتي مي خوام از بغل كسي رد بشم و جا نيست مي گم : ببخشيد و همه كلي با اين كلمه حال مي كنن.
مامان برام چشم ابرو ( نقاشي) مي كشه و من به خوبي مي تونم 12 شكل رو بشناسم :
پيشي، هاپو، جوجو، مار، ماه، ماشين، ددوش( خوگوش)، توپ، گل، كپش( كفش)،ماهي، بادي( بادكنك)
وقتي مي خوام خودمو لوس كنم دستامو باز مي كنم ، سرم. عقب مي گيرم و مي گم : عاشانه ( عاشقانه )
كلي دلبري ياد گرفتم خلاصه.
اگه كسي مسخره بازي در بياره بهش مي گم : شيطون
كاربرد همه چيز رو به خوبي بلدم : ناخون ( ناخن گير ) ، درم ( كرم )، شونه، سشوار ، روج ( رژ لب)، شلوار ، شورت ، جوراب،
سوسري ( روسري)...
به محض ديدن آشغال برش مي دارم و ميندازم توي سطل و مي گم : آشال بللاز ( آشغال بنداز)
اينه ديگه :)
به قول خودم : شب اوش ( شب خوش)
پستها
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر